Günlük kullanımı asıl kısıtlayan, sigorta retlerine insan onayı zorunluluğu olur; bu, halihazırda yaygın ve yüksek hacimli karar süreçlerinde yapay zekânın tek başına çalışmasını engeller. Süperzekâ yasağı ise daha çok uç Ar‑Ge’yi hedefler ve sıradan kullanıcıların günlük uygulamalarını pek etkilemez.

Süperzekâ yasağı henüz var olmayan bir şeyi hedefliyor; tanım belirsiz olduğu için pratikte hiçbir laboratuvarın yarınki eğitim koşusunu değiştirmez. Sigorta ret kararlarına zorunlu insan onayı ise bugün milyonlarca kararı veren otomatik sistemlere doğrudan dokunur, maliyet ve iş akışı yaratır ve bu yüzden gerçek bir sınır getirir.